Αρχές του 18ου αιώνα. Το Ospedale della Pietà είναι το μεγαλύτερο ορφανοτροφείο της Βενετίας, αλλά και το μέρος όπου τα πιο ταλαντούχα από τα ορφανά που ζουν εκεί μυούνται στη μελέτη της μουσικής. Η ορχήστρα του είναι μία από τις πιο φημισμένες στον κόσμο. Η Cecilia είναι 20 ετών· έχει περάσει σχεδόν όλη της τη ζωή στο Pietà και είναι μια εξαιρετική βιολίστρια. Η τέχνη άνοιξε το μυαλό της, όχι όμως και τις πόρτες του ορφανοτροφείου: αυτό είναι το μοναδικό μέρος όπου μπορεί να παίξει μουσική, πίσω από ένα κιγκλίδωμα, για τους πλούσιους ευεργέτες του ιδρύματος. Μέχρι που ένας αέρας άνοιξης αναστατώνει ξαφνικά τη ζωή της και όλα αλλάζουν με την άφιξη του νέου δασκάλου βιολιού. Το όνομά του είναι Antonio Vivaldi.
LOUD AND CLEAR:
“Θρίαμβος”
“Ο Damiano Michieletto αξίζει το θερμότερο χειροκρότημα γιατί πήρε το αρχικό υλικό της Primavera και δημιούργησε κάτι μαγικό”
Ο Damiano Michieletto για την Primavera :
Κάνοντας το Primavera, την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μου, μου έγινε αμέσως σαφές ότι ο εκφραστικός μου κόσμος είναι αδιαχώριστος από τη μουσική, της οποίας η αφηγηματική και συναισθηματική δύναμη τροφοδοτεί τη δουλειά μου στη σκηνοθεσία όπερας εδώ και 20 χρόνια.
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ
Υπό αυτή την άποψη, το Stabat Mater, το μυθιστόρημα του Tiziano Scarpa στο οποίο η ταινία βασίζεται ελεύθερα, συμπεριλαμβάνει πολλά θέματα που μου αγαπώ, όμως δύο πάνω απ’ όλα: τη μουσική ως γενεσιουργό και ανατρεπτική δύναμη της ύπαρξης· και τη Βενετία, τη θετή μου πατρίδα, της οποίας η μοναδική ιστορία είναι κεντρική για την αφήγηση και λειτουργεί ως μέσο συναισθηματικής έκφρασης για τους πρωταγωνιστές.
Το Primavera αφηγείται την ανοιξιάτικη συνάντηση και το ξύπνημα δύο ψυχών ύστερα από έναν μακρύ χειμώνα: της νεαρής και ταλαντούχας βιολίστριας Cecilia, μιας ορφανής που αναζητά τη δική της ταυτότητα, και του Antonio Vivaldi, ενός άντρα παρασυρμένου από δημιουργική μανία, αλλά ταυτόχρονα αποδυναμωμένου από τη διαρκή ανάγκη να αναγνωριστεί το ταλέντο του.
Η Cecilia έχει ζήσει όλη της τη ζωή στην Pietà, ένα ίδρυμα της Βενετίας που στεγάζει και εκπαιδέυει ορφανά. Είναι μια νέα γυναίκα που δεν γνωρίζει τίποτα για το παρελθόν της, ούτε καν ποια τη γέννησε,
όμως κρατά την ελπίδα ότι κάποια μέρα αυτή η γυναίκα —στην οποία γράφει σπαρακτικά γράμματα— θα εμφανιστεί για να την πάρει πίσω. Αυτός ο πόνος τη διαλύει και μοιάζει να την εμποδίζει να φανταστεί οποιοδήποτε μέλλον για τον εαυτό της.
Όμως μέσα στην Cecilia και στις νεαρές συντρόφους της κρύβονται πάθη και επιθυμίες, καταπιεσμένες και έτοιμες να εκραγούν, μαζί με μια έντονη περιέργεια για έναν άγνωστο σε αυτές κόσμο, τον
οποίο μόνο αμυδρά διακρίνουν πίσω από το παραπέτασμα της εκκλησίας, όπου παίζουν για τους Βενετσιάνους πατρικίους.
Όταν ο Antonio Vivaldi έρχεται στην Pietà ως δάσκαλος βιολιού και μαέστρος, είναι ένας μοναχικός άνθρωπος, εξαντλημένος από την ασθένεια, ένας μουσικός που αναζητά αναγνώριση. Μέσα του κρύβει μια άγρια, σαρωτική φαντασία που τον οδηγεί να γράψει μουσική συναισθηματική, όπως δεν έχει ακουστεί ποτέ:
ανήσυχη και μελαγχολική, φρενήρη και συγκινητική.
Πολύ σύντομα τα χρώματα του Vivaldi «μολύνουν» τις μουσικούς της Pietà και αποκαλύπτουν το εξαιρετικό ταλέντο της Cecilia. Την απελευθερώνουν από τον πόνο ενός παρελθόντος που δεν θα μάθει ποτέ και της δείχνουν έναν δρόμο προς έναν ορίζοντα πέρα από τη μουσική, πέρα από το βιολί της.
Η μουσική δημιουργεί, δίνει μορφή στη φαντασία, φέρνει φήμη — αυτό είναι που κυνηγά ο Vivaldi — όμως για την Cecilia δεν αρκεί. Δεν της αρκεί να φαντάζεται τον κόσμο μέσα από τη μουσική. Επιλέγει
να αναζητήσει την ελευθερία πέρα από τους τοίχους που τη χωρίζουν από τον κόσμο.
Damiano Michieletto
Υπό αυτή την άποψη, το Stabat Mater, το μυθιστόρημα του Tiziano Scarpa στο οποίο η ταινία βασίζεται ελεύθερα, συμπεριλαμβάνει πολλά θέματα που μου αγαπώ, όμως δύο πάνω απ’ όλα: τη μουσική ως γενεσιουργό και ανατρεπτική δύναμη της ύπαρξης· και τη Βενετία, τη θετή μου πατρίδα, της οποίας η μοναδική ιστορία είναι κεντρική για την αφήγηση και λειτουργεί ως μέσο συναισθηματικής έκφρασης για τους πρωταγωνιστές.
Το Primavera αφηγείται την ανοιξιάτικη συνάντηση και το ξύπνημα δύο ψυχών ύστερα από έναν μακρύ χειμώνα: της νεαρής και ταλαντούχας βιολίστριας Cecilia, μιας ορφανής που αναζητά τη δική της ταυτότητα, και του Antonio Vivaldi, ενός άντρα παρασυρμένου από δημιουργική μανία, αλλά ταυτόχρονα αποδυναμωμένου από τη διαρκή ανάγκη να αναγνωριστεί το ταλέντο του.
Η Cecilia έχει ζήσει όλη της τη ζωή στην Pietà, ένα ίδρυμα της Βενετίας που στεγάζει και εκπαιδέυει ορφανά. Είναι μια νέα γυναίκα που δεν γνωρίζει τίποτα για το παρελθόν της, ούτε καν ποια τη γέννησε,
όμως κρατά την ελπίδα ότι κάποια μέρα αυτή η γυναίκα —στην οποία γράφει σπαρακτικά γράμματα— θα εμφανιστεί για να την πάρει πίσω. Αυτός ο πόνος τη διαλύει και μοιάζει να την εμποδίζει να φανταστεί οποιοδήποτε μέλλον για τον εαυτό της.
Όμως μέσα στην Cecilia και στις νεαρές συντρόφους της κρύβονται πάθη και επιθυμίες, καταπιεσμένες και έτοιμες να εκραγούν, μαζί με μια έντονη περιέργεια για έναν άγνωστο σε αυτές κόσμο, τον
οποίο μόνο αμυδρά διακρίνουν πίσω από το παραπέτασμα της εκκλησίας, όπου παίζουν για τους Βενετσιάνους πατρικίους.
Όταν ο Antonio Vivaldi έρχεται στην Pietà ως δάσκαλος βιολιού και μαέστρος, είναι ένας μοναχικός άνθρωπος, εξαντλημένος από την ασθένεια, ένας μουσικός που αναζητά αναγνώριση. Μέσα του κρύβει μια άγρια, σαρωτική φαντασία που τον οδηγεί να γράψει μουσική συναισθηματική, όπως δεν έχει ακουστεί ποτέ:
ανήσυχη και μελαγχολική, φρενήρη και συγκινητική.
Πολύ σύντομα τα χρώματα του Vivaldi «μολύνουν» τις μουσικούς της Pietà και αποκαλύπτουν το εξαιρετικό ταλέντο της Cecilia. Την απελευθερώνουν από τον πόνο ενός παρελθόντος που δεν θα μάθει ποτέ και της δείχνουν έναν δρόμο προς έναν ορίζοντα πέρα από τη μουσική, πέρα από το βιολί της.
Η μουσική δημιουργεί, δίνει μορφή στη φαντασία, φέρνει φήμη — αυτό είναι που κυνηγά ο Vivaldi — όμως για την Cecilia δεν αρκεί. Δεν της αρκεί να φαντάζεται τον κόσμο μέσα από τη μουσική. Επιλέγει
να αναζητήσει την ελευθερία πέρα από τους τοίχους που τη χωρίζουν από τον κόσμο.
Damiano Michieletto